Czym brzmi Śródziemie

Hej ;)

Jako że wszyscy mówią/piszą/dyskutują (niepotrzebne skreślić) o ostatniej części Hobbita, postanowiłam, że też coś-niecoś napiszę. Potem jednak przypomniałam sobie, że już popełniłam (pseudo)recenzję, więc postanowienie poszło się ... bawić. Jednak uznałam, że Śródziemia właściwie nigdy dość, bo  - cokolwiek by o tych filmach nie mówić - jest samo w sobie niesamowite.

Dlatego dzisiaj przebiegniemy się szybciutko po najpiękniejszych piosenkach, jakie pojawiły się w filmach o Śródziemiu i - czego jestem pewna - jeszcze na długo (o ile nie na zawsze) zostaną w moim subiektywnym sercu. Kolejność, w której je zamieściłam jest przypadkowa i nie powinna sugerować zupełnie niczego.

Gollum's Song

Przez długi czas nie zdawałam sobie prawy z istnienia tej piosenki. Dopiero gdy niedawno przesłuchałam w pełni i świadomie cały soundtrack Władcy Pierścieni, zwróciłam na nią uwagę i... przepadłam. Okazała się tak niesamowicie hipnotyzująca, że przez jakiś czas słuchałam jej po kilka(naście) razy na dzień, a zdarzały się takie dni, że zasypiałam, zapętliwszy ją sobie wcześniej na playliście. O czymś to świadczy.

Ta piosenka najlepiej brzmi wieczorem lub nocą.

Misty Mountains

Może wyjdę na dziwaka, ale uważam, że tę piosenkę lepiej wykonują aktorzy grający krasnoludy z Richardem Armitage na czele niż Neil Finn. Nie oznacza to jednak, że wersja piosenkarza mi się nie podoba. Niemniej jednak jest to utwór, w którym brzmi krasnoludzia tęsknota za utraconym domem i skarbem, więc w wykonaniu jednego Finna, który nie musiał niemal stać się na jakiś czas krasnoludem czegoś jednak brakuje.

Jestem w stanie uwierzyć, że śpiewa to grupa krasnoludów.

Last Goodbye

Piękna piosenka, której chyba jedynym celem było uświadomienie fanom, że to już koniec ich przygody ze Śródziemiem. Cios był podwójnie bolesny, zważywszy na fakt, że utwór niesamowicie wpada w ucho i po wyjściu z kina nuci się go jeszcze przez następne dwa dni, cały czas pogłębiając swoją depresję. W skrócie - piosenka dla fanów-masochistów. Co (niestety) wale nie odbiera jej piękna i uroku. (A oficjalny teledysk dobija jeszcze bardziej... No tak się po prostu nie robi!)

Już można zacząć ciężko wzdychać.

I See Fire

Według mnie najlepsza piosenka ze wszystkich, które towarzyszyły napisom końcowym w trylogii Hobbit. Słucha się jej najlepiej, najmocniej oddaje klimat filmu... no i śpiewa ją Ed Sheeran, do którego mam osobistą słabość. Co interesujące, do tych wniosków (oprócz, oczywiście, ostatniego) doszłam stosunkowo niedawno, gdy nagle uświadomiłam sobie, że nie podzielam powszechnego mniemania, że Misty Mountains była najlepszym, co się Hobbitowi mogło przytrafić. Zaskoczona sama sobą jestem właściwie do teraz.

Przez ostatnie minuty filmu czuję narastające oczekiwanie na tę piosenkę.

Edge of the Night

Piosenka nad piosenkami, perła wśród wszystkich utworów napisanych do filmów o Śródziemiu. Serio, nie ma chyba nic w tych soundtrackach, które wywoływałyby u mnie większe ciarki. Jest to moja ulubiona piosenka z Władcy i bywają dni, kiedy jestem w stanie słuchać jej w kółko. Mogłabym jeszcze się nad nią podobnie zachwycać długo, ale chyba nie ma w tym większego sensu. Przejdźmy więc już do słuchania.

Klikamy strzałkę i zamykamy oczy.

Oczywiście cały soundtrack do Władcy Pierścieni oraz Hobbita jest niesamowity i stanowi jedno z większych osiągnięć muzyki filmowej. Jednak uznałam, że gdybym miała skupiać się na pojedynczych utworach nieśpiewanych, notka stałaby się nieprzyzwoicie długa. A tak zebrałam w jednym miejscu najpiękniejsze piosenki, które dało nam Śródziemie.

Do następnego razu ;)

Na południu też nie jest wesoło

Hej ;)

Każdy ma swoje małe dziwactwa. Jedni nie zasną jeśli nie przesłuchają konkretnego utworu, inni przegrzebują internety w poszukiwaniu dowodów na to, że Tom Hiddleston w rzeczywistości jest wampirem*, a ja przeglądam programy bułgarskich stacji telewizyjnych.

No dobra, przesadzam, zdarzyło mi się to wcześniej może raz czy dwa, jednak to właśnie dzisiejsze odwiedziny na oficjalnej stronie БНТ** sprawiło, że nieco zgłupiałam. Znalazłam żywy dowód na to, że nie tylko włodarze polskiej telewizji publicznej nie mają do końca pojęcia co robią. Nie wiem czy powinno mnie to cieszyć czy jeszcze bardziej martwić.

 Nie wiem co właściwie podkusiło mnie, żeby zajrzeć akurat na stronę tej stacji.

Jak jednak dokonałam tego niesamowitego odkrycia? Banalnie wręcz prosto. Postępowanie me można zawrzeć w czterech krokach:

Krok pierwszy: Wejdź na stronę БНТ

Krok drugi: Włącz program na najbliższy tydzień

Krok trzeci: Przejdź do czwartku

Krok czwarty: Znajdź transmisję koncertu popularnego zespołu o godzinie 1.05

Ktoś mógłby powiedzieć, że przesadzam. Przecież nie ma nic niezwykłego w transmitowaniu koncertu, jeszcze w dodatku zagranicznego w godzinach, które odpowiadają oryginalnej strefie czasowej. Racja. Niestety jest jeden szczegół, o którym nie wspomniałam do tej pory. Popularny zespół, którego koncert będzie transmitowany o tak dziwnej godzinie nazywa się One Direction. Mając już to w pamięci należy się zastanowić - czy osoba, która zdecydowała się na takie posunięcie, sprawdziła chociaż pobieżnie co zamierza wpisać w ramówkę.

Jestem w stanie zrozumieć to, że prawdopodobnie decyzja ta wynikła z chęci transmitowania na żywo (chociaż nie jestem tego do końca pewna - nigdzie nie znalazłam odnośnie tego informacji), jednakże mam takie dziwne wrażenie, że odrobinkę minięto się z grupą docelową. Niezbyt chce mi się wierzyć, że najsilniejszą grupę fanów 1D stanowią w Bułgarii nie mogące spać babcie i studenci, którzy nie mają nic lepszego do roboty niż oglądać nudny w sumie kanał państwowej telewizji. Chyba, że w rzeczywistości gdzieś w zarządzie БНТ siedzi jakiś hejter tego zespołu i późna pora emisji była tak naprawdę zamierzonym działaniem, mającym na celu zwalczanie znienawidzonych muzyków. Jeśli tak to podpisuję się pod takimi krokami.

Dlaczego jednak piszę o czymś, co mnie - teoretycznego widza polskiego*** właściwie guzik powinno obchodzić? Szczerze mówiąc nie jestem do końca pewna. Może to była desperacka próba przekonania samej siebie, że nie tylko u nas w strefie telewizji publicznej siedzą ludzie, którzy niekoniecznie wiedzą co robią? Może chciałam powiedzieć także i sobie, że nie jesteśmy sami w naszym nieszczęściu i gdzieś tam, na dalekim południu też żyją ludzie, którym państwowe media byłyby w stanie powiedzieć, że Crossbones to światowy hit, którego nie potrafią docenić, a Sherlock i Homeland  to pozycje zupełnie nietrafione, bo nikt ich nie oglądał, gdy w końcu zostały wyemitowane?

Niestety, od tej świadomości nie stałam się ani trochę szczęśliwsza. Co więcej, poczułam nieprzyjemne ukłucie żalu i przygnębienia. Bo okazuje się, że telewizja publiczna nie tylko u nas jest umierającym potworkiem. A wcale nie miałam ochoty sobie tego uświadamiać.

________________________________

* Podobno jest - w internetach krążą już nawet materiały dowodowe wraz ze zdjęciami.

** Българска Национална Телевизия (Bułgarska Telewizja Narodowa) - Bułgarski odpowiednik TVP, mniej więcej na tym samym poziomie.

*** Oraz osobę, którą to czy One Direction zarobi jeszcze więcej pieniędzy niż to przyzwoite, gdy jest się słabym boysbandem zupełnie nie interesuje, bo ma trzy miliony poważniejszych zmartwień.

Hity, które są be

Hej ;)

Trafiłam dziś w internetach na spis najlepszych seriali mijającego właśnie roku 2014. Wiem, że podobne listy wiszą już na różnych portalach od praktycznie miesiąca, jednak jakoś nigdy wcześniej nie przyszło mi do głowy do nich zaglądać. W każdym razie, zajrzałam tam i zetknęłam się z kilkoma pozycjami, z którymi nijak nie mogłam się zgodzić. Jednak nie bójcie się, drodzy Czytelnicy, nie zamierzam dziś tworzyć własnej listy TOP 2014. Nie widzę w tym większego sensu.

W tym wpisie chcę podzielić się za to serialami, które znaczna część internetowej populacji uznaje za niesamowite, albo przynajmniej dobre (niektóre z nich dorobiły się nawet własnego fandomu), a ja niestety nie jestem w stanie zrozumieć ich fenomenu. Takich produkcji jest kilka i wiem, że przyznawanie się do niechęci do niektórych może przysporzyć mi kilku hejterów... Ale co mi tam. Słowo "subiektywnie" nie zostało umieszczone w nazwie bloga bez przyczyny.

A zatem, oto znane i lubiane produkcje, które znam, ale niestety raczej nie lubię:

Demony da Vinci

Wydaje mi się, że już kiedyś wspominałam o tym jak mocno rozczarowałam i zawiodłam się na tym serialu. Wiązałam z nim naprawdę duże nadzieje, mając ochotę zobaczyć dobry serial chociaż trochę historyczny, który nie opowiadałby do brytyjskich szpiegach w okupowanej Warszawie*. Niestety dostałam przerysowanego potworka, w którym nie było ani jednej postaci,  którą bym mogła polubić, sam da Vinci okazał się jakąś dziwną hybrydą człowieka i jaszczurki**, a sam serial tak niesamowicie nieprawdopodobny przy jednoczesnym przesadnym realizmie, że czasami było aż smutno mi na to patrzeć. Wróżyłam Demonom da Vinci bardzo szybkie zdjęcie z ramówki, ale - ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu - serial najpierw zebrał świetne recenzje, a następnie otrzymał zamówienie na dwa kolejne sezony. Świat popkultury nigdy nie przestanie mnie zadziwiać. Ode mnie ten serial na pewno nie dostałby takiej szansy.

Chyba żaden serial mnie tak nie irytował od samego początku.

Merlin

Jak byłam młodsza, przechodziłam w swoim życiu etap fascynacji legendami arturiańskimi. Potem oczywiście z niej wyrosłam, jednak jakiś sentyment w sercu pozostał, a dodatkowo mniej więcej od tego momentu zaczęłam świadomie interesować się "magiczną" stroną Anglii, więc nie mogę powiedzieć, że nie miało to na mnie żadnego wpływu. A jakiś czas temu trafiłam w telewizji na kilka odcinków Przygód Merlina i... popadłam w stupor. "Chwila - powiedziałam - dlaczego Merlin jest rówieśnikiem Artura? Co więcej - dlaczego Artur jest na razie jedynie księciem? I co na dworze robi Morgana? I dlaczego, na bora wszechlistnego, Ginewra jest służącą?!" Gdy już pierwszy szok i wzburzenie minęło, postanowiłam machnąć na cały serial ręką, bo przecież to w końcu kolejna h'amerykańska wariacja na temat, o którym w sumie pewnie niewiele wiedzą. Tyle, że - jak się dosyć szybko przekonałam - wcale nie. Albowiem okazało się, że Merlin jest produkcji BBC. Tego moje wrażliwe serce znieść już nie mogło i postanowiłam, że dla własnego zdrowia nie będę się już zbliżać do tej produkcji. Niestety jest to nieco trudne, ponieważ serial zdobył sobie nawet dosyć sporą grupę fanów (wliczając w to nawet moją Mamę, co dziwi mnie właściwie do teraz), więc na jego kawałki trafiam praktycznie cały czas. Ciężkie jest życie w internetach...

Tak, a wolałabym nie...

Penny Dreadful

Jako rasowy anglofil, a w dodatku osoba, która lubi niesamowite opowieści, nie mogłam przejść obok tego serialu obojętnie. Hej, opowiadał przecież o potworach w XIX-wiecznej Anglii! Kto by się na moim miejscu nie skusił? Niestety szybko przyszło mi pożałować tej decyzji, ponieważ produkcja okazała się... okropna. Takiego serialu, przeładowanego wręcz brzydotą, paskudnością, niemal turpizmem i sceneriami z horroru zwyczajnie nie jestem w stanie oglądać. I nie dlatego, że jest jakoś wybitnie straszny. To jest jego główny problem - jest tak odpychająco okropny a przy tym niesamowicie rozwleczony i nieciekawy, że wychodzi z niego niesmaczny czasami koszmarek. Nie takiego klimatu spodziewałam się po produkcji rozgrywającej w Anglii XIX wieku. I możecie sobie mówić, że jestem zbyt delikatna, co mi tam.

Ale obowiązkowy zapadany kadr jest. W końcu to Anglia.

Teraz dopiero posypią się hejty...

Newsroom

Przyczyną, dla której tak bardzo irytuje mnie ten serial, może być fakt, że miał być on odskocznią po bardzo bolesnej stracie, jaką było zakończenie The Hour. Po tym jak BBC skrzywdziło mnie, anulując jedną z najlepszych produkcji jakie było mi dane zobaczyć, pobiegłam w h'amerykańskie objęcia szukać czegoś, co mogłoby powstałą w ten sposób pustkę zapełnić. Niestety sparzyłam się okrutnie, ponieważ okazało się, że trafiłam do świata, gdzie główni bohaterowie są albo irytujący, albo nijacy, albo tak smutno nieiteresujący, że nie mogliby mnie chyba mniej obchodzić. Poza tym główna linia fabularna też nie była jakoś wybitnie porywająca. Dlatego bardzo szybko zrezygnowałam z oglądania tego serialu, bo właściwie jaki jest sens w oglądaniu czegoś, co głównie człowieka irytuje? A zastępstwa dla The Hour wciąż nie znalazłam...

Jak można polubić bohatera, który nawet jak się denerwuje to wygląda na śmiertelnie znudzonego?

True Detective

A wszystko zaczęło się od Fargo, do którego podchodziłam bardzo ostrożnie, ale jak już zapoznałam się bliżej, przepadłam z kretesem. Potem nagle pojawił się True Detective, ze swoimi świetnymi recenzjami, gwiazdorską obsadą i szumnym porównywaniem do Fargo. "No dobrze - pomyślałam - skoro spodobało mi się jedno, powinno podejść i drugie." Nie mogłam pomylić się bardziej. True Detective... nie, nawet mnie nie zirtyował. On mnie po prostu zmęczył. I to zmęczył okrutnie, ponieważ jego ciężka, duszna wręcz atmosfera, bolesna rozwlekłość akcji i dziwna nadmierna liryzacja języka stały się głównymi przyczynami, przez które zrezygnowałam z oglądania tego serialu. Ta cała małomiasteczkowość, w której nurzała się ta produkcja była nie do zniesienia. W książkach Stephena Kinga to działało, w True Detective niestety już nie. Nie będę owijać w bawełnę - ten serial był po prostu nudny. No i chyba jeszcze nigdy nie widziałam produkcji kręconej tylko po to by zdobywać nagrody, w której ten zamiar byłby tak widoczny. Serio, jedynym bardziej oczywistym tego znakiem byłoby, gdyby aktorzy nosili koszulki z różowym napisem Chcemy wygrać Emmy. Tak się nie robi, panowie.

Też tak uważam.

Uff... Wylałam wszystkie swoje żale. Ulżyło mi nieco. Teraz mogę dalej przegrzebywać internety w poszukiwaniu kolejnych produkcji, które podbiją moje subiektywne serce. Tym wypisanym powyżej się nie udało. Nie musicie zgadzać się z moimi osądami, macie święte prawo mieć własne. A jeśli będziecie w stanie przekonać mnie, że nie mam racji w mojej niechęci do tych seriali, śmiało, przekonujcie mnie. Na naukę w sumie nigdy nie jest za późno i należy też pamiętać, że tylko martwi nie zmieniają zdania. A ja martwa jeszcze zdecydowanie nie jestem.

Do następnego razu ;)

_____________________________________

* Tak, dobrze Wam się wydaje, mam na myśli Spies of Warsaw, którzy byli tak bardzo źli, że nie ratowała ich nawet obecność Davida Tenannta.

** Jak inaczej wytłumaczyć fakt, że pogruchotane kości dłoni zrastają mu się w przeciągu kilku dni, a po ponad tygodniu odzyskuje pełną sprawność? Spokrewnieniem z Wolverinem?

... i po świętach

Hej ;)

No i proszę. Najbardziej naładowane rodzinnie święta już właściwie prawie za nami. Wigilijna kolacja zjedzona, opłatek połamany, prezenty rozpakowane i rodzina odwiedzona. Można wracać powoli do normalności. Ale niezbyt szybko, bo przecież wciąż znakomita część społeczeństwa (zwłaszcza tego młodszego) cieszy się czasem wolnym, a ze sklepów jeszcze bardzo długo nie znikną świąteczne dekoracje.

W każdym razie, skoro i tak jeszcze trzeba dojeść te ogromne ilości świątecznych potraw, które zostały, z nieba pada śnieg i wciąż w powietrzu unosi się jakaś część christmas spirit, postanowiłam, że na blogu pojawi się wpis świąteczny. A co.

Zgadnijcie w której grupie znajduję się ja.

Zastanówmy się nad tym jakie podejścia do świąt proponuje nam szeroko rozumiana popkultura. To niesamowite, że można tu znaleźć tak szeroki przekrój postaci, których reakcje wahają się od "O Boże, to święta!!!" do "O nie, to znowu święta". Jak w życiu, jeśli się głębiej zastanowić. No, ale dość teoretyzowania, przejdźmy do przykładów.

Sam dół skali

House MD - Wiadomo, dr House nie lubi ludzi, więc i świąt, które zmuszają go do większej niż na co dzień integracji z nimi, nie lubi. Muszę przyznać, że bardzo podoba mi się ta postawa. Nie dlatego jednak, że lubię jak ludzie są dla siebie niemili, ale dlatego, że House nie stara się nawet udawać, że coś takiego jak "magia świąt" ma na niego jakikolwiek wpływ. Piątek, świątek czy niedziela - nie ma różnicy, bo ludzie są i będą głupi. Więc specjalne silenie się na uprzejmości przez jeden dzień w roku byłoby zwyczajną stratą czasu i energii.

Po co być miłym dla kogoś, kogo się nawet nie lubi tylko dlatego, że są święta?

Już nie Syberia, ale wciąż chłodno

The Librarians - Na samym początku szybciutko zaznaczę, że coraz cieplej myślę o tym serialu. Jest tak cudownie głupiutki, że oglądanie go powoduje mimowolny uśmiech na mej twarzy. A jeśli chodzi już o nasz dzisiejszy temat, to za przykład może posłużyć nam Baird, która na święta reaguje jak każdy dorosły, który dawno przestał wierzyć w św. Mikołaja i widział w swoim życiu za dużo. I bardzo uparcie trwa przy swoim. Niestety jest to ten typ serialu, gdzie "magia świąt" jednak zwycięża i marudny bohater staje się nagle bohaterem nucącym pod nosem świąteczne piosenki. Ale w sumie trudno się dziwić - mało kto wygrywa starcie ze św. Mikołajem we własnej osobie.

Czuję głęboką więź z Baird.

Akceptowalne zero

He-Man - No dobra, przyznaję, ten punkt zamieszczam tylko po to by móc bezkarnie użyć dwóch gifów, które śmieszą mnie za każdym razem, gdy gdzieś na nie trafię. Niemniej jednak jest to bardzo ładny przykład tego, co wszelkie produkcje dla dzieci usiłują wmówić najmłodszym. Bo przecież święta to taki magiczny czas, że w powietrzu unosi się czyste dobro, któremu nie jest w stanie oprzeć się nawet największy złoczyńca we wszechświecie. Magia, proszę państwa. Jest to niesamowicie naiwne, ale w sumie też urocze w tej swojej naiwności.

Czy magia, która zmusza do czucia tego, czego nie lubimy czuć wciąż jest magią dobrą?

Punkt na samym środku skali

Phineas and Ferb - Kolejna bajka w naszym zestawieniu, ale nie znalazła się tu bez przyczyny. Zły i podstępny dr Doofenshmirtz nie nienawidzi Gwiazdki. Właściwie ani go ziębi ani grzeje. Skoro jest to niech będzie, a jeśli nawet kiedyś zniknie... to w sumie co z tego? W tym przypadku tajemnicza "magia świąt" nie ma do niego najmniejszego dostępu, z tego prostego powodu, że obojętności chyba nie da się wzmocnić ani osłabić.

Jedna z bardziej chwytliwych piosenek świątecznych, jakie było mi dane usłyszeć.

Ciepło, ciepło, coraz cieplej

The Nightmare Before Christmas - Co się stanie jeśli osobie, która nigdy wcześniej nie miała styczności ze świętami, pokażemy magię świąt? Jest wiele opcji, a Jack niemal od razu wskakuje na pozycję bardzo zainteresowanego neofity. W sumie nie wiem czy nieco chorobliwa miejscami fascynacja, w jaką z czasem się to wszystko przeradza, nie powinna być na skali parę oczek wyżej. Chyba nie, zważywszy na to jak się cała historia kończy. W skrócie mówiąc - Jack całkiem lubi święta, ale chyba jednak woli własne.

Śnieg może być tak niesamowicie fascynujący!

Gorąco!

Doctor Who - Z Doctorem jest ten śmieszny kłopot, że jego stosunek do świąt różni się w stosunku od inkarnacji. Bo z jednej strony mamy nieco niechętnego całej idei Dwunastego, który po prostu nie rozumie podstawowych założeń (albo przynajmniej twierdzi, że nie rozumie), a z drugiej Jedenastego, którego zachowanie bliższe jest dziesięciolatkowi. Dla Doctora w wykonaniu Matta Smitha wszystko jest cudowne, magiczne i niesamowicie fascynujące. Jest on niemal uosobieniem dziecięcego christmas spirit, który biega, zaczepia bałwany, cieszy się ze śniegu i dzieli się energią i radością. Przecież to święta! Jak w taki czas można być ponurym?

Komentarz chyba jest zbędny.

Czy z tej listy płyną jakieś mądre wnioski? Pewnie nie*. Myślę jednak, że każdy człowiek przechodzi w swoim życiu przez większość z tych "stanów". I wcale nie jest najważniejsze w którym z nich znajduje się obecnie. Najważniejsze jest chyba to, żeby święta nie sprawiały mu przykrości, bo w sumie nie taka jest chyba ich idea.

Do następnego razu ;)

_________________________________________________

* Chociaż żadna ze mnie wyrocznia i mogę się mylić.

Święta, święta...

Hej ;)

Jako że już jutro Wigilia (a śniegu jak nie było tak nie ma), przybiegam tu na chwilkę, robiąc sobie króciuteńką przerwę w sprzątaniu i masowym gotowaniu, żeby ogłosić, że blog ma właśnie przerwę świąteczną. Niestety - życie rodzinne bardzo utrudnia procesy internetowej dezintegracji społecznej, więc jestem zmuszona zniknąć aż do 26.12. Ale nie cieszcie się tak, drodzy Czytelnicy, jeszcze tu wrócę.

Z resztą, nie ma co rozpaczać. Spójrzcie tylko - świąteczni Dalekowie!

Poza tym, come on, przecież nikt świąt nie spędza przed komputerem/laptopem*. Dlatego życzę Wam radosnych świąt, z dala od szaleństw świata poza internetami. I cudownych prezentów oczywista.

A teraz do świętowania marsz!

Słuchać Toma. Tom wie co mówi.

Do następnego razu ;)

_______________________________________

* Chyba, że jednak spędza. Jeśli tylko sprawia Wam to radość i daje satysfakcję, nic mi do tego.